Jeśli dziecko ma kłopoty z czytaniem i pisaniem … jeśli robi błędy...

O dysleksji

   Jednym z zadań poradni jest udzielanie pomocy dzieciom dyslektycznym. Zdarza się, że dziecko, które nie ma wady wzroku ani słuchu "patrzy i nie widzi", "słucha, a nie słyszy" Wielokrotnie popełnia błędy przepisując ten sam tekst, opuszcza, dodaje, przestawia litery i sylaby, myli głoski zbliżone fonetycznie, lub litery podobne optycznie. Pisze z błędami ortograficznymi. Ma trudności w czytaniu, gubi się w tekście, czyta w wolnym tempie.    Wtedy możemy mówić o dysleksji.
   Dysleksja - są to specyficzne trudności w czytaniu i pisaniu, które występują u dzieci o prawidłowym rozwoju umysłowym. Trudności te trudno zdiagnozować, a nawet dostrzec, czy przyjąć do wiadomości, gdyż nie są one oczywiste ani widoczne, bo leżą "wewnątrz dziecka" Dysleksja nie rozpoznana na czas powoduje powstawanie zaburzeń emocjonalnych i motywacyjnych. Dzieci dyslektyczne często oskarża się o lenistwo, niechęć do nauki, mimo że dzieci te często chcą się uczyć, jednak efekty ich pracy są mało widoczne i nauczycielowi trudno w tę pracę uwierzyć.
   Dysleksja wynika z dysfunkcji analizatorów: wzrokowego, słuchowego i kinestetyczno - ruchowego.
   Poradnia ma zadanie: zdiagnozowanie tych zaburzeń i udzielenie dzieciom stosownej pomocy. Diagnoza została opisana w dziale pt. Przebieg i cel diagnozy psychologiczno-pedagogicznej.
   Zaś jednym z rodzajów pomocy dziecku dyslektycznemu jest opinia poradni, w której powołujemy się na Rozporządzenie MEN z dnia 21.03.2000r. Dz. U nr 29 w sprawie warunków i sposobu oceniania, klasyfikowania i promowania uczniów i słuchaczy oraz przeprowadzania egzaminów i sprawdzianów w szkołach publicznych (z późniejszymi zmianami), które mówi, że "Nauczyciel jest zobowiązany na podstawie pisemnej opinii poradni psychologiczno - pedagogicznej lub innej poradni specjalistycznej obniżyć wymagania edukacyjne (...) w stosunku do ucznia, u którego stwierdzono specyficzne trudności w uczeniu się (….)".
   Samo jednak obniżenie wymagań nie wystarczy, gdyż wtedy zaburzenia dyslektyczne pogłębiałyby się. Uczeń dyslektyczny jest zobowiązany do systematycznej pracy, której celem jest wyrobienie automatyzmu prawidłowego pisania, nabycie praktycznej umiejętności stosowania się do zasad ortograficznych i wyćwiczenie techniki czytania. Jest to proces długotrwały, przynoszący zamierzone efekty dopiero po kilku latach.
   Jedną z form pomocy jest terapia w tutejszej poradni. Prowadzona w klasach O-3, nosi nazwę zajęć korekcyjno - kompensacyjnych. Dzieci w tym wieku posiadają jeszcze dużą plastyczność układu nerwowego, co daje szybsze i lepsze wyniki terapii, a skutkiem tego lepsze rokowania co do dalszej kariery szkolnej dziecka.
   Korekcja to poprawianie, usprawnianie funkcji poznawczych dziecka percepcyjno - motorycznej, podnoszenie ogólnej sprawności umysłowej, głównie myślenia i mowy, emocjonalno - motywacyjnej możliwości uczenia się.
   Kompensacja to wykorzystywanie funkcji będących na dobrym poziomie rozwoju do zastępowania funkcji słabszych.
   Odbywa się to poprzez różne formy zajęć, urozmaicone, zaprogramowane odpowiednio dla każdego dziecka, nie przypominające lekcji. Nauczyciel terapeuta musi mieć odpowiednie do tego przygotowanie, własny, ciągle wzbogacany warsztat pracy, odpowiednie miejsce.
   Uczniowie starszych klas również uczęszczają na terapię pedagogiczną do poradni. Nie wszyscy jednak mogą z niej skorzystać. Powód: bardzo duża ilość zdiagnozowanych osób, ograniczona ilość miejsc w terapii (większość osób korzysta z terapii po kilka lat). W związku z powyższym pozostałe osoby muszą systematycznie pracować w domu. W tym celu zakładają specjalne zeszyty pracy samokształceniowej, z którymi (średnio raz w miesiącu) zgłaszają się do poradni pokazać wykonane ćwiczenia i po wskazówki do dalszej pracy. Po mniej więcej pól roku takiej systematycznej, intensywnej pracy, gdy dziecko wyrobiło w sobie nawyk codziennego usprawniania zaburzeń, prosi sic nauczyciela polonistę o czuwanie nad dalszą pracą samokształceniową dziecka. Tylko wieloletnia praca z dziećmi nad pokonywaniem przeszkód w uczeniu się, przy wsparciu ze strony dorosłych pozwala pokonać zaburzenia.
   Wiele osób z dysleksją prezentuje ponadprzeciętne uzdolnienia artystyczne np. Auguste Rodin, Pablo Picasso. W zakresie nauk ścisłych jako dyslektyka wymienia się Tomasza Edisona i Alberta Einsteina, zaś wśród polityków prezydenta USA George Washington. Winston Churchil. Najbardziej zadziwiające jest połączenie talentu literackiego i dysortografii - najznamienitszą postacią takiego połączenia jest Hans Ch. Andersen.