Poradnia Psychologiczno-pedagogiczna

Dojrzałość szkolna dzieci

Dzieci, które rozpoczęły naukę w klasie I bez osiągnięcia dojrzałości szkolnej, najczęściej mają trudności w nauce i doznają niepowodzeń. Dojrzałość szkolna to (wg Szumana) taki poziom rozwoju fizycznego, społecznego i psychicznego, który czyni dziecko wrażliwym i podatnym na systematyczne nauczanie i wychowanie w klasie I szkoły podstawowej.
Dziecko, które kończy roczne przygotowanie do klasy I i posiada odpowiednią dojrzałość potrafi:

czytać i liczyć w zakresie wymaganym przez program,
ma wystarczający poziom rozwoju analizy i syntezy wzrokowej, słuchowej, myślenia logicznego, matematycznego,
ma dobrą koncentrację uwagi,
jest zainteresowane pracą i jej efektami,
odporne na niepowodzenia,
wytrwałe przy dłuższym wysiłku,
ma wystarczający zasób słownictwa, umiejętnie wypowiada się na określony temat,
poprawnie artykułuje głoski,
rozumie polecenia,
ma dobre tempo pracy, dobrą sprawność manualną i koordynację wzrokowo - ruchową i odpowiedni rozwój społeczny, fizyczny i emocjonalny.

   Każdy z wyżej wymienionych czynników jest niezmiernie ważny. Zaburzenie którejś z tych funkcji, brak wystarczającej w tym zakresie dojrzałości (adekwatnej do wieku dziecka) powinno skłonić rodziców i nauczycieli do zastanowienia się nad celowością rozpoczęcia Nauki w danym roku.
Nauczyciele w porozumieniu z poradnią psychologiczno - pedagogiczną starają się poznać, czy dziecko osiągnęło gotowość do podjęcia nauki szkolnej. W przypadku jej braku starają się przekonać rodziców do odroczenia obowiązku szkolnego w danym roku.
   Niestety dość często tak się dzieje, że mimo rad poradni rozpoczyna naukę w klasie I dziecko, które jeszcze nie osiągnęło dojrzałości szkolnej. Start szkolny dziecka jest utrudniony. Często pracuje ono znacznie dłużej przy lekcjach osiągając mierne efekty. Dziecko jest przemęczone, świadome zawodu, jaki sprawiło rodzicom, niezadowolone z siebie. Nie ma czasu na ulubione zajęcia i zabawy. Rodzice mają nadzieję, że przy zdwojonym wysiłku dziecka i całego domu, pokonają trudności. Często jednak doznają niepowodzeń. Oczekują wówczas pomocy szkoły i poradni. Nawet najbardziej fachowa i intensywna pomoc udzielona dziecku nie da jednak pożądanego efektu w krótkim czasie.
  Znacznie lepiej jest odroczyć dziecku obowiązek szkolny. Dotyczy to najczęściej dzieci późno urodzonych, lub często chorujących. Podarowanie tym dzieciom czasu na osiągnięcie dojrzałości szkolnej, pozwoli im utrwalić posiadaną już wiedzę i umiejętności oraz usprawnić zaburzone funkcje. Dziecko w tym wieku nie przeżywa tego jako "klęski" pod warunkiem, że rodzice odpowiednio mu wytłumaczą decyzję i sami nie traktują tego faktu jako "zawodu życiowego" i straty roku.